Anne-Carlijn, 6 december 2011
Verenigde Staten , Half Moon Bay 13°

Nederlandse samenvatting van mijn onderzoek

Hallo allemaal, vanwege het einde van mijn Nederlandse project moest ik voor het NWO (Nederands Wetenschappelijk Onderzoek) een samenvatting schrijven in populair wetenschappelijke taal. Aangezien ik het sterke vermoeden heb dat 'ie daar op een grote hoop belandt, zet ik 'em ook maar op de blog. Als jullie het leuk vinden leest iig iemand het .


Fytoplankton zijn miniscuul kleine plantjes die zweven in de bovenste lagen van de watercolumn. Door middel van fotosynthese maken ze suikers van CO2 door gebruik te maken van licht. Hierdoor vormen ze de basis van het mariene voedsel web. Daarnaast leidt fytoplankton fotosynthese tot export van CO2 vanuit de lucht naar de diepzee en oceaan bodem en remt zo het broeikaseffect. Wereldwijd nemen oceanen eenderde van de menselijke CO2 uitstoot op en een buitenproportioneel groot gedeelte hiervan, een kwart, gebeurt in het Antarctische ecosysteem. In het voorjaar verandert de kleur van het water van diep blauw naar erwtensoep groen, door de grote hoeveelheid algen die in het water groeien. Algen rond Antarctica worden geremd door de beschikbaarheid van licht en ijzer. Aangezien het in de winter de hele dag donker is, is licht alleen beschikbaar in het voorjaar, zomer en vroege herfst. De beschikbaarheid van licht in het water wordt belemmerd door zeeijs en wanneer fytoplanton op grote diepte groeit. Echter, te hoge lichtsterkte aan de oppervlakte kan schade toebrengen aan de fotosynthese eiwitten van de algen. Ijzer komt in het water vanaf land door middel van stofdeeltjes van land en/of rivieren die gronddeeltjes meevoeren. Aangezien Antarctica bedekt wordt door ijs komt er erg weing ijzer in het water en kan het fytoplankton groei belemmeren.

Twee verschillende groepen fytoplankton domineren de algengroei (‘bloeien’) op verschillende plaatsen in Antarctica; diatomeeën (kiezelagen) en de kolonie vormende Phaeocystis antarctica. Deze algen verschillen in biochemische samenstelling en vervullen verschillende rollen in het Antarctische ecosysteem. P. antarctica neemt meer CO2 op, terwijl diatomeeën het favoriete voedsel zijn van kril, kleine garnaaltjes die worden gegeten wordt door vissen, walvissen en pinguins.

Het doel van het onderzoek was om uit te vinden wat de distributie van de verschillende algen controleert. Daartoe werden de Antarctische algen gekweekt in het laboratorium in koelkasten met verschillende TL buizen om verschillende gecontroleerde ijzer en licht condities te testen. Uit deze experimenten bleek dat P. antarctica erg goed kan groeien onder sterk wisselende lichtsterkte, bijvoorbeeld als het van de wateroppervlakte naar de diepte gemengd wordt, of vice versa, onder invloed van verticale menging door wind. Diatomeeën, daarentegen, bleken erg goed bestand tegen hele hoge lichtsterkte en UV straling, doordat hun pigmenten betere bescherming bieden. Ze kunnen dus goed aan het wateroppervlak groeien als er weinig verticale menging door de wind is.

Deze onderzoeksresultaten zijn vervolgens getest in het veld, op een expeditie naar de Amundsen Zee in West Antarctica, in samenwerking met het Koniklijk NIOZ en een Amerikaanse groep van Stanford University. In de Amunden Zee zijn extreem hoge fytoplankton concentraties waargenomen door satelieten, echter, de fytoplankton bloei was nog door niemand bemonsterd. Verder is de Amundsen Zee een interessante lokate vanwege de Pine Island Gletscher, een van de grootste gletschers van Antarctica, die in de Amundsen Zee stroomt. De stroomsnelheid van de Pine Island Gletscher is de laatste jaren dramatisch toegenomen, waardoor effecten van verhoogde invloed van smeltende gletschers op Antarctisch fytoplankotn bestudeerd kunnen worden. Ijzermetingen in de waterkolom door medewerkers van het Koninklijk NIOZ wezen uit dat de smeltende gletscher grote hoeveelheden ijzer in de waterkolom bracht. Metingen aan de fytoplankton door medewerkers van de RuG en Stanford University lieten zien dat het fytoplankton hard kon groeien door het aanwezige ijzer. P. antarcitca bleek het fytoplankton te domineren in de buurt van de gletscher. Aangezien er veel verticale menging geobserveerd werd in de buurt van de gletscher, bevestigden de resultaten uit de Amundsen Zee die van de laboratorium experimenten. Het lijkt erop dat omstandigheden in de buurt van smeltende gletschers P. antarctica bevoordelen tov diatomeeën. Dit vergroot mogelijkerwijze de opname van CO2 in het Antarctisch gebied, maar kan tot verminderde voedselkwaliteit voor kril, vissen, pinguins en walvissen leiden.

Verras Aacee in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl